เมื่อฉันนอนหลับคงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด
แต่เมื่อฉันตื่นขึ้นมาคงเป็นสิ่งที่เลวร้าย
ไม่รู้ทำไมตอนนี้ฉันถึงได้คิดอย่างคนสิ้นหวัง
ตั้งแต่เกิดปัญหาขึ้นมาฉันก็รู้สึกอย่างนี้แล้ว
บางครั้งที่ฉันคิดเรื่องนั้นทีไร
น้ำตาก็จะไหลออกมามากมาย
โดยไม่รู้ว่าจะทำให้หยุดไหลได้ยังไง
บางครั้งอยากจะตัดขาดกับผู้คนไปเลย
บางครั้งรู้สึกอยากบวชชีซะเฉยๆ
บางครั้งฉันรู้สึกว่าฉันกลายเป็นคนโรคจิตไปแล้ว
ฉันมีอาการซึมเศร้า เหม่อลอย
บางครั้งไม่อยากพูดกับใครเลยสักคน
บางครั้งก็เบื่อชีวิตอยากจะหายไปจากโลกนี้เสียอย่างนั้น
ทุกวันนี้ฉันไม่ได้กลัวว่าความตายจะมาเมื่อไร ตอนไหน
ความรู้สึกตอนนี้ของฉันมันคืออะไร?
มันคือ ความสิ้นหวังในชีวิตใช่หรือไม่
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น