ทุกวันเกือบ 1 เดือนเต็ม
ฉันต้องอยู่บ้านตลอด
เนื่องมาจากปู่ของฉันป่วย
ฉันต้องคอยต้อนรับแขกที่พากันมาเยี่ยมปู่
ฉันหวังให้ปู่หาย
แต่ทุกอย่างสิ้นหวังลง
ในวันที่ฉันได้ร่างบทความนี้ขึ้น
เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2552
ปู่จากไปเมื่อเวลา 20:30 น.
นำความเสียใจมาให้ฉัน
ได้แค่ก้มกราบปู่เป็นครั้งสุดท้าย
ฉันนั่งฟังพระสวดไป น้ำตาก็ไหล
นึกถึงว่าคงไม่มีโอกาส
ได้ป้อนข้าวให้กับปู่อีกแล้ว
ขึ้นบ้านมาก็จะไม่ได้เห็น
ชายผู้แก่ชราที่นั่งอยู่ชานบ้านเสมอ
มันบอกไม่ถูกเลย
ความรู้สึกที่ได้เสียผู้เป็นที่รักอีกคนไป
ทุกคนมานอนรวมกันที่บ้านปู่หมด
ลูกหลานทุกคนมาพร้อมเพรียงกัน
บ้านที่ดูใหญ่โต
กลับแคบไปเลย
ทุกวันนี้ฉันก็ยังรู้สึกใจหายอยู่เลย
ยังนึกถึงปู่อยู่เสมอ
วันนี้ฉันได้ไปทำบุญที่วัดมาด้วย
03/09/2552
ลาแล้วปู่ เพลียว คุ้มคง ของฉัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น