วันจันทร์, สิงหาคม 31, 2552

อย่าคิดว่าเป็นสิวเสมอไป

เรื่องมันเกิดกับฉัน
เพราะความเข้าใจผิด
คิดว่าตัวเองเป็นสิวอักเสบ
กินยาแก้อักเสบก็ไม่หาย
ยาฆ่าเชื้อทาก็ไม่หาย
ฉันเลยตัดสินใจหยุดทุกอย่าง
ปล่อยให้ธรรมชาติบำบัดตัวมันเอง
แต่กลับเป็นมากขึ้น
จนมียายแก่คนหนึ่ง
เค้าทักขึ้นว่าไม่น่าจะเป็นสิวนะ
เป็นเริมหรือปล่าว
อ้าวสิฉันไม่เคยเป็นมาก่อน
เลยไม่รู้ ต้องถามย่าแฝง
ย่าแฝงบอกชัว
เป็นเยอะมากแล้ว
ฉันเป็นมาเกือบเดือนแล้ว
เดชะบุญที่มันยังไม่ข้ามฝัง
มาบรรจบกัน
ไม่งั้นตายสถานเดียว
ถ้าคุณเป็นเริม งูสวัด ไฟลามทุ่ง
กรุณาอย่าไปหาหมอแผนปัจจุบันเลย
หมอจะฉีดยาให้กับคุณ
แต่มันจะทำให้เชื้อหลบในได้
ซึ่งยากต่อการรักษา
คุณควรรักษาด้วยหมอไทย
ดีที่สุด ไม่ใช่ว่าฉันง่มงายอะไร
แต่ฉันเจอกับตัวเลย
ฉันเสียเงินไปฉีดยามาเป็นพัน
แต่ไม่เห็นผลเลย
เชื้อหลบในด้วย
ตอนนี้ฉันไปพ่นยาทุกวัน
เพื่อให้มันยุบลง
ด้วยหมอไทยนี่แหละ
เพราะฉะนั้น คุณอย่าคิดว่าเป็นสิว
เพียงอย่างเดียว
ไม่งั้นคุณอาจตายได้

วันเสาร์, สิงหาคม 29, 2552

ยึดเหนี่ยว

ทุกคนเกิดมาย่อมกำมือ
เพื่อแสดงถึงการยึดเหนี่ยวในทุกสิ่ง
แต่เมื่อตายมือที่กำก็จะแบออก
เพื่อบอกว่าเราไม่สามารถเอาอะไรไปได้เลย
แล้วเราจะยึดเหนี่ยวไว้ทำไม
ทรัพย์สิน เงินทอง แม้แต่ร่างกายของเราเอง
เรายังยืมเค้ามาเลย

วันศุกร์, สิงหาคม 21, 2552

เวลาที่ผ่านไป

ทุกวันเกือบ 1 เดือนเต็ม
ฉันต้องอยู่บ้านตลอด
เนื่องมาจากปู่ของฉันป่วย
ฉันต้องคอยต้อนรับแขกที่พากันมาเยี่ยมปู่
ฉันหวังให้ปู่หาย
แต่ทุกอย่างสิ้นหวังลง
ในวันที่ฉันได้ร่างบทความนี้ขึ้น
เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2552
ปู่จากไปเมื่อเวลา 20:30 น.
นำความเสียใจมาให้ฉัน
ได้แค่ก้มกราบปู่เป็นครั้งสุดท้าย
ฉันนั่งฟังพระสวดไป น้ำตาก็ไหล
นึกถึงว่าคงไม่มีโอกาส
ได้ป้อนข้าวให้กับปู่อีกแล้ว
ขึ้นบ้านมาก็จะไม่ได้เห็น
ชายผู้แก่ชราที่นั่งอยู่ชานบ้านเสมอ
มันบอกไม่ถูกเลย
ความรู้สึกที่ได้เสียผู้เป็นที่รักอีกคนไป
ทุกคนมานอนรวมกันที่บ้านปู่หมด
ลูกหลานทุกคนมาพร้อมเพรียงกัน
บ้านที่ดูใหญ่โต
กลับแคบไปเลย
ทุกวันนี้ฉันก็ยังรู้สึกใจหายอยู่เลย
ยังนึกถึงปู่อยู่เสมอ
วันนี้ฉันได้ไปทำบุญที่วัดมาด้วย
03/09/2552
ลาแล้วปู่ เพลียว คุ้มคง ของฉัน

วันจันทร์, สิงหาคม 03, 2552

เหงามั้ย

กาลเวลาผ่านเลยไปทุกวัน
ฉันยังคงอยู่ที่เดิม
ไม่ได้ไปไหน
ความรู้สึก
มีบางครั้งที่เหงา
แต่ก็ทำเฉยไป
เพราะไม่รู้จะไปบอกใคร
ว่าฉันนั้นเหงาเพียงใด
ฉันยังคงปล่อยเวลา
อยู่กับตัวเองเป็นส่วนใหญ่
บอกกับตัวเองสักวัน
คงไม่ต้องเหงาอย่างวันนี้
'เหงา' แค่คำเดียว
แต่สะเทือนถึงหัวใจ