ความสุขจากวันนี้

วันนี้ตื่นนอนแต่เช้า เพื่อ check out
ออกจาก หอพักโดยสมบูรณ์
ฉันเดินตากฝนเข้ามาใน มหาวิทยาลัยบูรพา
และตรงดิ่งมาที่ห้องภาค
วันนี้พบกับความเปลี่ยนแปลง
เจอทั้งอาจารย์ John และ พี่เอี่ยม
ฉันนัดกับเพื่อนไว้ ว่าจะไปกินข้าวด้วยกัน
กลับจากกินข้าว ก็มาทำงานต่อ และด้วยความตั้งใจจริง
และพร้อมด้วยเพื่อนที่คอยอยู่เคียงข้าง
ในที่สุดฉันก็ทำ package เสร็จสิ้น
แต่อาจารย์ดันหนีกลับบ้านไปอย่างรวดเร็ว
เศร้าตรงนี้แหล่ะ แต่มีความสุขที่รู้ว่าเสร็จไปอีกก้าวหนึ่ง

เมื่อไรจะมองตรงนี้

การที่เราได้ทุ่มเท

ให้ใครสักคนหนึ่งนั้น

นั่นแสดงว่าคนๆ นั้น

ต้องมีความสำคัญกับเรา

มันเป็นเหตุผลให้ฉันชอบ

"เพลงพระจันทร์ยิ้ม"

มากเป็นพิเศษ

เมื่อไรจะมองตรงนี้

คนที่อยู่ข้างเธอ เขาก็แค่เพิ่งเจอ

รอยยิ้มของฉัน มันเกิดขึ้นได้น้อยมาก

แต่เมื่อยิ้มได้แล้ว

ก็จะยิ้มอย่างมีความสุข

สิ่งที่ฉันเป็น

ฉันเป็นผู้หญิง ไม่ใช่ผู้ชายนะ
ในแบบผู้หญิงเหมือนกัน
แต่ฉันเป็นคนไม่ค่อย รักสวยรักงามอ่ะดิ
มันเลยดูขัดกันยังไงไม่รู้
ไม่ชอบนุ่งกระโปรง
เพราะมันขัดกับบุคคลิกของฉัน
ไม่ชอบใส่เครื่องประดับ
ชอบเครื่องประดับมากที่สุดน่าจะเป็นแหวน
เพราะมันดูสวย และเล็กดี
แต่มันก็ไม่เหมาะกับ นิ้วมือที่ดูใหญ่เกินผู้หญิง
ผมของฉันก็ไม่เคยเข้าทรงเลย
ยุ่งยิ่งกว่ารังนกซะอีก
ฉันยังคงเป็นสาวโสด เพราะมีหน้าตาเป็นอาวุธ
ผู้ชายเลยไม่กล้าเข้าใกล้
และยังมีหุ่นเป็นอาวุธ เป็นอันดับสองอีกไปกันใหญ่เลยแต่ก็ดีแล้ว มันเป็นเกราะป้องกันตัวฉันเองจะได้ปลอดภัย จากผู้ชาย
ฉันชอบทำกับข้าวเพราะมันมีความสุข
ยิ่งเห็นคนที่ตัวเองรักกินนะอย่าให้พูดเลย
ยิ้มแก้มแทบปริ ฉันเป็นคนไม่สวยอะไรเลยทำได้แค่อาหาร และงานบ้าน
แต่การบ้านยังไม่รู้
เพราะยังไม่ถึงเวลา 555

ความรักแบบฉบับของตัวเอง

ความรักในแบบของฉัน

ไม่ว่าจะเป็นความรักในแบบไหน

มันก็เป็นความรักที่สวยงาม

ความรักในแบบ เพื่อน คนรัก พ่อ แม่

ฉันเป็นคนที่ถ้ารักใครแล้ว

ก็จะทุ่มเททั้งหัวใจ

พร้อมเสมอที่จะอยู่เคียงข้าง

ไม่ว่าสุขหรือทุกข์ก็ตาม

ความทรงจำสีจางๆ

คนเราถ้ามีความผูกพัน

ย่อมนำพามาซึ่งความเจ็บปวด

เมื่อต้องจากลากันไป

ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม

ฉันเองก็ต้องเสียใจมาแล้ว

แจ็คเป็นเพื่อนที่ฉันรักมาก

เราสามารถนั่งคุยกันได้เป็นวันๆ

โดยไม่รู้สึกเบื่อ

ไม่จะเป็นเรื่องผี ที่แจ็คชอบเล่าให้ฉันฟัง

แจ็คชอบร้องเพลงดีดกีต้าให้ฟัง

จนฉันรำคาญ เมื่อก่อนเราเรียนโรงเรียนเดียวกัน

วันเสาร์อาทิตย์แจ็คก็มาขลุกอยู่ที่บ้านฉันเป็นประจำ

วันธรรมดาก็ใช่ย่อย แจ็คมาบ่อยมาก

จนฉันชินกับการเจอหน้าแจ็คเลยทีเดียว

เราชอบจับกลุ่มกันหนีเที่ยว

ตอนที่พ่อแม่ไม่อยู่บ้าน

และก็ทำให้ฉันเกือบตายมาแล้ว

แต่ก็รอดมาได้ 555 ฉันสนุกกับการเล่นด้วยกัน

จับกลุ่มคุยเฮฮา และแล้วก็มาถึงเวลาที่ฉันย้ายที่เรียนใหม่

เราสองคนเริ่มห่างกัน ด้วยระยะทาง

แต่ฉันยังนึกถึงแจ็คเสมอ

ไม่เคยลืมความผูกพันที่มีให้กัน

เมื่อมาเรียนโรงเรียนเดียวกันอีกครั้ง

เจอหน้าฉันทีไรเรียกฉัน

หมูบินอวกาศตลอดเลย

การมาเจอกันครั้งนี้

เป็นการเจอกันเพียงช่วงเวลาสั้นๆ

แจ็คทิ้งฉันไปแล้ว อย่างไม่มีวันกลับมา

ฉันเสียใจอยู่นานมาก

กว่าจะทำใจยอมรับได้

และก็นึกถึงคำที่แจ็คพูดว่า

"ใครทำอะไรฉัน แจ็คจะจัดการให้"

และทำไมแจ็คถึงทิ้งฉันไว้อย่างนี้

ในความทรงจำของฉันยังคงมีแจ็ค

ซ่อนอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง

"แจ็ค ดิษฐพงศ์ คุ้มคง "