นิยามความรัก

รักคงมั่น คือ ฟันแท้

รักร่อแร่ คือ ฟันโยก

รักโสโครก คือ ฟันดำ

รักถลำ คือ ฟันเหยิน

รักหมางเมิน คือ ฟันห่าง

รักร้าง คือ ฟันหลอ

รักหงิกงอ คือ ฟันกุด

รักบริสุทธิ์ คือ ฟันขาว

รักชั่วคราว คือ ฟันปลอม

รักอ่อนซ้อม คือ ฟันร่วง

รักสีม่วง คือ ฟันเก

รักจำเจ คือ ฟันซ้อน

รักสลอน คือ ฟันแทรก

รักแรก คือ ฟันน้ำนม

รักระบม คือ ฟันผุ

รักคิกขุ คือ ฟันกระต่าย

รักสลาย คือ ฟันหลุด

รักชำรุด คือ ฟันสึก

รักเจ็บลึก คือ ฟันคุด

รักตุ๊ด คือ ฟันหนุ่ม

รักทั้งกลุ่ม คือ ฟันหมด

รักสลด คือ ฟันพลาด

รักต่างชาติ คือ ฟันฝรั่ง

รักปิดบัง คือ ฟันชู้

รักอุดอู้ คือ ฟันช้า

รักกะฮา คือ ฟันเล่น

รักไม่เป็น คือ ฟันดะ

รักเธออยู่เสมอ จริงๆ นะ ฟันธง

อย่าคิดว่าเป็นสิวเสมอไป

เรื่องมันเกิดกับฉัน

เพราะความเข้าใจผิด

คิดว่าตัวเองเป็นสิวอักเสบ

กินยาแก้อักเสบก็ไม่หาย

ยาฆ่าเชื้อทาก็ไม่หาย

ฉันเลยตัดสินใจหยุดทุกอย่าง

ปล่อยให้ธรรมชาติบำบัดตัวมันเอง

แต่กลับเป็นมากขึ้น

จนมียายแก่คนหนึ่ง

เค้าทักขึ้นว่าไม่น่าจะเป็นสิวนะ

เป็นเริมหรือปล่าว

อ้าวสิฉันไม่เคยเป็นมาก่อน

เลยไม่รู้ ต้องถามย่าแฝง

ย่าแฝงบอกชัว

เป็นเยอะมากแล้ว

ฉันเป็นมาเกือบเดือนแล้ว

เดชะบุญที่มันยังไม่ข้ามฝัง

มาบรรจบกัน

ไม่งั้นตายสถานเดียว

ถ้าคุณเป็นเริม งูสวัด ไฟลามทุ่ง

กรุณาอย่าไปหาหมอแผนปัจจุบันเลย

หมอจะฉีดยาให้กับคุณ

แต่มันจะทำให้เชื้อหลบในได้

ซึ่งยากต่อการรักษา

คุณควรรักษาด้วยหมอไทย

ดีที่สุด ไม่ใช่ว่าฉันง่มงายอะไร

แต่ฉันเจอกับตัวเลย

ฉันเสียเงินไปฉีดยามาเป็นพัน

แต่ไม่เห็นผลเลย

เชื้อหลบในด้วย

ตอนนี้ฉันไปพ่นยาทุกวัน

เพื่อให้มันยุบลง

ด้วยหมอไทยนี่แหละ

เพราะฉะนั้น คุณอย่าคิดว่าเป็นสิว

เพียงอย่างเดียว

ไม่งั้นคุณอาจตายได้

ยึดเหนี่ยว

ทุกคนเกิดมาย่อมกำมือ

เพื่อแสดงถึงการยึดเหนี่ยวในทุกสิ่ง

แต่เมื่อตายมือที่กำก็จะแบออก

เพื่อบอกว่าเราไม่สามารถเอาอะไรไปได้เลย

แล้วเราจะยึดเหนี่ยวไว้ทำไม

ทรัพย์สิน เงินทอง แม้แต่ร่างกายของเราเอง

เรายังยืมเค้ามาเลย

เวลาที่ผ่านไป

ทุกวันเกือบ 1 เดือนเต็ม

ฉันต้องอยู่บ้านตลอด

เนื่องมาจากปู่ของฉันป่วย

ฉันต้องคอยต้อนรับแขกที่พากันมาเยี่ยมปู่

ฉันหวังให้ปู่หาย

แต่ทุกอย่างสิ้นหวังลง

ในวันที่ฉันได้ร่างบทความนี้ขึ้น

เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 2552

ปู่จากไปเมื่อเวลา 20:30 น.

นำความเสียใจมาให้ฉัน

ได้แค่ก้มกราบปู่เป็นครั้งสุดท้าย

ฉันนั่งฟังพระสวดไป น้ำตาก็ไหล

นึกถึงว่าคงไม่มีโอกาส

ได้ป้อนข้าวให้กับปู่อีกแล้ว

ขึ้นบ้านมาก็จะไม่ได้เห็น

ชายผู้แก่ชราที่นั่งอยู่ชานบ้านเสมอ

มันบอกไม่ถูกเลย

ความรู้สึกที่ได้เสียผู้เป็นที่รักอีกคนไป

ทุกคนมานอนรวมกันที่บ้านปู่หมด

ลูกหลานทุกคนมาพร้อมเพรียงกัน

บ้านที่ดูใหญ่โต

กลับแคบไปเลย

ทุกวันนี้ฉันก็ยังรู้สึกใจหายอยู่เลย

ยังนึกถึงปู่อยู่เสมอ

วันนี้ฉันได้ไปทำบุญที่วัดมาด้วย

03/09/2552

ลาแล้วปู่ เพลียว คุ้มคง ของฉัน

เหงามั้ย

กาลเวลาผ่านเลยไปทุกวัน

ฉันยังคงอยู่ที่เดิม

ไม่ได้ไปไหน

ความรู้สึก

มีบางครั้งที่เหงา

แต่ก็ทำเฉยไป

เพราะไม่รู้จะไปบอกใคร

ว่าฉันนั้นเหงาเพียงใด

ฉันยังคงปล่อยเวลา

อยู่กับตัวเองเป็นส่วนใหญ่

บอกกับตัวเองสักวัน

คงไม่ต้องเหงาอย่างวันนี้

'เหงา' แค่คำเดียว

แต่สะเทือนถึงหัวใจ

ความสุขจากวันนี้

วันนี้ตื่นนอนแต่เช้า เพื่อ check out
ออกจาก หอพักโดยสมบูรณ์
ฉันเดินตากฝนเข้ามาใน มหาวิทยาลัยบูรพา
และตรงดิ่งมาที่ห้องภาค
วันนี้พบกับความเปลี่ยนแปลง
เจอทั้งอาจารย์ John และ พี่เอี่ยม
ฉันนัดกับเพื่อนไว้ ว่าจะไปกินข้าวด้วยกัน
กลับจากกินข้าว ก็มาทำงานต่อ และด้วยความตั้งใจจริง
และพร้อมด้วยเพื่อนที่คอยอยู่เคียงข้าง
ในที่สุดฉันก็ทำ package เสร็จสิ้น
แต่อาจารย์ดันหนีกลับบ้านไปอย่างรวดเร็ว
เศร้าตรงนี้แหล่ะ แต่มีความสุขที่รู้ว่าเสร็จไปอีกก้าวหนึ่ง

เมื่อไรจะมองตรงนี้

การที่เราได้ทุ่มเท

ให้ใครสักคนหนึ่งนั้น

นั่นแสดงว่าคนๆ นั้น

ต้องมีความสำคัญกับเรา

มันเป็นเหตุผลให้ฉันชอบ

"เพลงพระจันทร์ยิ้ม"

มากเป็นพิเศษ

เมื่อไรจะมองตรงนี้

คนที่อยู่ข้างเธอ เขาก็แค่เพิ่งเจอ

รอยยิ้มของฉัน มันเกิดขึ้นได้น้อยมาก

แต่เมื่อยิ้มได้แล้ว

ก็จะยิ้มอย่างมีความสุข

สิ่งที่ฉันเป็น

ฉันเป็นผู้หญิง ไม่ใช่ผู้ชายนะ
ในแบบผู้หญิงเหมือนกัน
แต่ฉันเป็นคนไม่ค่อย รักสวยรักงามอ่ะดิ
มันเลยดูขัดกันยังไงไม่รู้
ไม่ชอบนุ่งกระโปรง
เพราะมันขัดกับบุคคลิกของฉัน
ไม่ชอบใส่เครื่องประดับ
ชอบเครื่องประดับมากที่สุดน่าจะเป็นแหวน
เพราะมันดูสวย และเล็กดี
แต่มันก็ไม่เหมาะกับ นิ้วมือที่ดูใหญ่เกินผู้หญิง
ผมของฉันก็ไม่เคยเข้าทรงเลย
ยุ่งยิ่งกว่ารังนกซะอีก
ฉันยังคงเป็นสาวโสด เพราะมีหน้าตาเป็นอาวุธ
ผู้ชายเลยไม่กล้าเข้าใกล้
และยังมีหุ่นเป็นอาวุธ เป็นอันดับสองอีกไปกันใหญ่เลยแต่ก็ดีแล้ว มันเป็นเกราะป้องกันตัวฉันเองจะได้ปลอดภัย จากผู้ชาย
ฉันชอบทำกับข้าวเพราะมันมีความสุข
ยิ่งเห็นคนที่ตัวเองรักกินนะอย่าให้พูดเลย
ยิ้มแก้มแทบปริ ฉันเป็นคนไม่สวยอะไรเลยทำได้แค่อาหาร และงานบ้าน
แต่การบ้านยังไม่รู้
เพราะยังไม่ถึงเวลา 555

ความรักแบบฉบับของตัวเอง

ความรักในแบบของฉัน

ไม่ว่าจะเป็นความรักในแบบไหน

มันก็เป็นความรักที่สวยงาม

ความรักในแบบ เพื่อน คนรัก พ่อ แม่

ฉันเป็นคนที่ถ้ารักใครแล้ว

ก็จะทุ่มเททั้งหัวใจ

พร้อมเสมอที่จะอยู่เคียงข้าง

ไม่ว่าสุขหรือทุกข์ก็ตาม

ความทรงจำสีจางๆ

คนเราถ้ามีความผูกพัน

ย่อมนำพามาซึ่งความเจ็บปวด

เมื่อต้องจากลากันไป

ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม

ฉันเองก็ต้องเสียใจมาแล้ว

แจ็คเป็นเพื่อนที่ฉันรักมาก

เราสามารถนั่งคุยกันได้เป็นวันๆ

โดยไม่รู้สึกเบื่อ

ไม่จะเป็นเรื่องผี ที่แจ็คชอบเล่าให้ฉันฟัง

แจ็คชอบร้องเพลงดีดกีต้าให้ฟัง

จนฉันรำคาญ เมื่อก่อนเราเรียนโรงเรียนเดียวกัน

วันเสาร์อาทิตย์แจ็คก็มาขลุกอยู่ที่บ้านฉันเป็นประจำ

วันธรรมดาก็ใช่ย่อย แจ็คมาบ่อยมาก

จนฉันชินกับการเจอหน้าแจ็คเลยทีเดียว

เราชอบจับกลุ่มกันหนีเที่ยว

ตอนที่พ่อแม่ไม่อยู่บ้าน

และก็ทำให้ฉันเกือบตายมาแล้ว

แต่ก็รอดมาได้ 555 ฉันสนุกกับการเล่นด้วยกัน

จับกลุ่มคุยเฮฮา และแล้วก็มาถึงเวลาที่ฉันย้ายที่เรียนใหม่

เราสองคนเริ่มห่างกัน ด้วยระยะทาง

แต่ฉันยังนึกถึงแจ็คเสมอ

ไม่เคยลืมความผูกพันที่มีให้กัน

เมื่อมาเรียนโรงเรียนเดียวกันอีกครั้ง

เจอหน้าฉันทีไรเรียกฉัน

หมูบินอวกาศตลอดเลย

การมาเจอกันครั้งนี้

เป็นการเจอกันเพียงช่วงเวลาสั้นๆ

แจ็คทิ้งฉันไปแล้ว อย่างไม่มีวันกลับมา

ฉันเสียใจอยู่นานมาก

กว่าจะทำใจยอมรับได้

และก็นึกถึงคำที่แจ็คพูดว่า

"ใครทำอะไรฉัน แจ็คจะจัดการให้"

และทำไมแจ็คถึงทิ้งฉันไว้อย่างนี้

ในความทรงจำของฉันยังคงมีแจ็ค

ซ่อนอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง

"แจ็ค ดิษฐพงศ์ คุ้มคง "