ทุกข์ที่ไม่มีใครเข้าใจ

เมื่อฉันนอนหลับคงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด
แต่เมื่อฉันตื่นขึ้นมาคงเป็นสิ่งที่เลวร้าย
ไม่รู้ทำไมตอนนี้ฉันถึงได้คิดอย่างคนสิ้นหวัง
ตั้งแต่เกิดปัญหาขึ้นมาฉันก็รู้สึกอย่างนี้แล้ว
บางครั้งที่ฉันคิดเรื่องนั้นทีไร
น้ำตาก็จะไหลออกมามากมาย
โดยไม่รู้ว่าจะทำให้หยุดไหลได้ยังไง
บางครั้งอยากจะตัดขาดกับผู้คนไปเลย
บางครั้งรู้สึกอยากบวชชีซะเฉยๆ
บางครั้งฉันรู้สึกว่าฉันกลายเป็นคนโรคจิตไปแล้ว
ฉันมีอาการซึมเศร้า เหม่อลอย
บางครั้งไม่อยากพูดกับใครเลยสักคน
บางครั้งก็เบื่อชีวิตอยากจะหายไปจากโลกนี้เสียอย่างนั้น
ทุกวันนี้ฉันไม่ได้กลัวว่าความตายจะมาเมื่อไร ตอนไหน
ความรู้สึกตอนนี้ของฉันมันคืออะไร?
มันคือ ความสิ้นหวังในชีวิตใช่หรือไม่

ช่วงหน้าหนาวในวัยเด็ก

หลายคนอาจจะมองข้าม
สิ่งที่ผ่านเลยมาครั้งเก่าได้
แต่ฉันเชื่อว่าสิ่งที่ผ่านเลยมา
ก็ยังคงเป็นความทรงจำสีจาง ๆ
ที่ทุกคนนั้นซ้อนเอาไว้ในส่วนลึก
ฉันมีความทรงจำสีจาง ๆ
อยู่อย่างมากมายเลยล่ะ
วันนี้เป็นวันที่ 27 ธันวาคม 2553
เป็นเดือนสุดท้ายของปีนี้
ฉันนึกถึงสมัยที่ฉันเป็นเด็ก
ฉันอาศัยอยู่บ้านหลังเก่า
บ้านของฉันเป็นบ้านไม้
ใต้ถุนบ้านเปิดโล่ง
ไม่มีกำแพงเลย
บ้านหลังเล็กๆ นี้
ทำให้มีทั้งสุข และทุกข์
ฉันได้เรียนรู้ชีวิต
ที่ต้องรับผิดชอบต่อหน้าที่
ที่พ่อแม่ได้มอบหมายให้ทำ
อาทิเช่น หุงข้าว ตักน้ำ
กวาดบ้าน ถูบ้าน ให้ข้าวไก่
ยามว่างในวันหยุด
ก็ไปรับจ้างทำไร่บ้าง
ปิดเทอมลงมาอยู่ที่บ้านปู่
ได้เรียนรู้เรื่องงานบ้าน
และการทำอาหาร ขนม
ฉันอาศัยอยู่ในชนบท
ช่วงหน้าหนาว เป็นช่วงที่ฉันชอบที่สุด
เพราะพ่อจะทำเว้า ให้ฉันกับน้อง
ไปวิ่งเล่นในไร่มัน
ที่ถูกถอนออกไป
เหลือแต่พื้นที่ว่าง
มีเพียงกองมันไม่กี่กอง
ช่วงหน้าหนาวนี้เอง
เป็นช่วงที่ฉันมีความสุขที่สุด
และทุกวันนี้ฉันก็ยังนึกถึง
บ้านหลังเก่ากับบรรยากาศ
ที่ฉันสุดจะบรรยาย

กาลเวลา

อ่ะ ไม่ช่ายฉันจะบรรยาย
เรื่องไร้สาระนะ
ฉันอยู่กับกาลเวลา
ณ ปัจจุบันนี้นะ
อนาคตก็ยังมาไม่ถึงเลย
ฉันก็ยังไม่ได้คิดอะไรมาก
กาลเวลาที่ผ่านเลยมา
ฉันมีทั้งความสุข
สมหวัง เสียใจ ผิดหวัง
แต่ทุกอย่างก็คืออดีต
และล้วนเป็นความทรงจำทั้งสิ้น
แต่ฉันจะเลือกเก็บ
แต่ความทรงจำที่ดีดีเอาไว้
แล้วพวกคุณล่ะจะเลือกเก็บอะไรไว้
ฉันมีทั้งมิตรภาพที่ดีดี
มีเพื่อนที่น่ารัก
และพึ่งพาได้
ฉันคิดว่าคนเราไม่จำเป็น
ต้องมีเพื่อนมากมายเลย
มีเพียงเพื่อนที่จริงใจกับเราก็พอแล้ว
พวกคุณว่าจริงไหม